လွန်ခဲ့တဲ့(၃)လကျော်လောက်ကကိုယ်သောက်နေကြ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က စားပွဲထိုးလေးက...
ကိုယ့်ကို လာတိုင်ပင်ဖူးတယ်
" အစ်ကို . .ကျနော် ဒီဆိုင်မှာမနေချင်တော့ဘူး"
အလုပ်ထွက်တော့မယ် ဒီမှာလုပ်တာမတိုးတက်ဘူး
လစာနည်းတယ် တဲ့
ကိုယ်လဲ ဆေးလိပ်တလိပ်ကိုမီးညှိလိုက်ပြီး
'' ရော့ ညီလေးဒီစာအုပ်ကိုပြီးအောင်ဖတ်" ဆိုပြီး
မင်းသိင်္ခရဲ့ ဝတ္ထုတစ်အုပ်ကို ပေးဖတ်လိုက်တယ်
နောက်တစ်ရက်ဆိုင်ရောက်တော့...
'' အကိုပေးတဲ့စာအုပ်က ကောင်းတယ်ဗျာ၊ကျနော်
အားတွေရှိသွားပီမနက်ဖြန် အလုပ်ထွက်တော့မယ်
ဒါပေမယ့် ဘယ်ကစ လုပ်ရမှန်းမသိဘူး" လို့ပြောလာတယ်
ကိုယ်လဲလက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ခပ်ညံ့ညံ့ဂျုံသားနဲ့
လုပ်ထားတဲ့ သကြားပလာတာကို ကောက်ဝါးလိုက်ရင်း...
``မင်း မနက်ဖြန် ကာကီဘောင်းဘီဝတ်"
"ဗျာကျနော့်မှာကာကီ ဘောင်းဘီမရှိဘူးဗျ "
"အေး ကာကီဘောင်းဘီ မရှိရင် ဂျေဂျေဘောင်းဘီဝတ်"
"ဟုတ် , ... ပြီးတော့ရော"
"လမ်းထိပ်ကနေ တွေ့ရာလိုင်းကား စီး ဂိတ်ဆုံးအထိလိုက် ဂိတ်ဆုံးတာနဲ့ ဆင်းတော့ အဲ့မှာ မင်းဘဝ စပြီကွာ"
စားပွဲထိုးကေလးရဲ့ မျက်နှာမှာပီတိတွေဖြာလို့...
'' အကို့ စာအုပ်တွေထဲကလို ပညာရှိအဘိုးကြီးတွေ တကယ်ရှိလားဟင်"
ကိုယ်လဲ နှုတ်ခမ်းလေးကွေးရုံမျှ ပြုံးလိုက်ပြီး...
'' မင်းသိလာမှာပေါ့ကွာ" လို့ပြောရင်းနဲ့
သူ့ပုခုံးကိုကိုင် အားပေးပြီး ထွက်လာခဲ့ပါတယ်
နောက်ရက်ကစပြီးအဲ့ဒီစားပွဲထိုးကောင်လေးကို မတွေ့ရတော့ပါဘူး။ဘယ်ရောက်သွားမှန်းလဲမသိဘူး...
ကြာခဲ့ပါပြီ။
===============================
ဟိုးတစ်ရက်က သူ့လုပ်ခဲ့တဲ့ လက်ဘက်ရည်ဆိုင်
ပိုင်ရှင်နဲ့တွေ့လို့ မေးကြည့်တော့ သူ ဘုရားကြီးဘက်မှာ
တောင်းစားနေတယ်ဆိုလား...ဘာဆိုလား
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တိုးတတ်ချင်တဲ့ လူငယ်အတွက်
ဝမ်းသာခြင်း ဖြစ်မိပါတယ်။
ကိုယ့်ဝင်ငွေနဲ့ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်အကိုင်လေးနဲ့
အတည်တကျ ဖြစ်သွားလို့😄😄
✎﹏ᴾʰᵒᵗᵒ ᶜʳᵉᵈⁱᵗ ᵗᵒ ᵒʳⁱᵍⁱⁿᵃˡ ᵃᵘᵗʰᵒʳ﹏♡︎
ⓟⓗⓨⓞⓛⓨⓝⓝ
Comments
Post a Comment