ချောတယ်လို့

 

😀

`အစ်ကို့ကို တွေ့မှတွေ့ပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်နေတာ´

ဆိုက်ကားပေါ်လှမ်းတက်စဉ် သူပြောတဲ့စကား။

    `ဘာဖြစ်လို့ မတွေ့ရမှာလဲ မိုးရယ်´လို့ပြောတော့ သူက ကြည်ကြည်ကလေးပြုံးရင်း `မနက်က မိုးရွာထားတယ်လေ၊ ဆိုက်ကား မထွက်ဘူး ထင်နေတာ´ တဲ့။

     `အစ်ကို မရှိလည်း အခြားဆိုက်ကားတွေရှိတာပဲ မိုးရဲ့´ လို့ ပြောပြီး ရှေ့နောက်ကြည့်ရင်း သူသွားနေကျ ဘုရားဘက်ဆီ ဦးလှည့်နင်းလိုက်တယ်။

     `အစ်ကိုက မိုးငယ်ပြန်တဲ့အထိ စောင့်ပေးတယ်လေ´

     အားစိုက်နင်းနေတဲ့ ခြေထောက်က နှေးခနဲ ဖြစ်သွားမိတယ်။ မိုးငယ် က ကျွန်တော့် ဆိုက်ကားကိုပဲ ငှားစီးနေကျ။ မိုးငယ်ပြန်သွားရင် ကိုလှငွေက ကျွန်တော့်ကို စတယ်။

     `မိုးငယ်က မင်းကို ကြွေနေတာဖြစ်မယ် ငါ့ညီ။ မင်းဆိုက်ကားကိုပဲ စီးတာကွ´ တဲ့။ မဟုတ်တာဗျာ လို့ ငြင်းမိပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတွေ နွေးနွေးကလေး ဖြစ်မိ။

      မိုးငယ်က မနက်တိုင်း ဘုရားသွားတယ်။ သူ့မိဘတွေ အလုပ်သွားမှ ခိုးထွက်ရတာလို့ သိရတယ်။ 

      `မိုးငယ် အပြင်ထွက်တာကို အမေတို့က မကြိုက်ဘူး အစ်ကိုရဲ့၊ သူတို့မရှိတုန်း ခိုးထွက်ရတာ။

       တကယ်လို့ အပြင်ထွက်တာ သိရင်တောင် အစ်ကို့ဆိုက်ကားနဲ့သွားတာလို့ ပြောရင် အမေတို့ စိတ်ချတယ်လေ၊´ တဲ့။ 

        မိုးငယ်ရဲ့ မိခင်နဲ့ ကျွန်တော်က သိပ်ရင်းနီးတာမို့ ကျွန်တော့်ကို ယုံတာဖြစ်မှာ။ ဘုရားဆီ ရောက်တော့ ရပ်နေကျ အဝင်ဝမှာ ရပ်လိုက်တယ်။ 

        မိုးလေငွေ့ငွေ့လေးကလည်း ဖြူ းနေလိုက်တာ။ ဆိုက်ကားပေါ်က ဆင်းတော့ မိုးငယ်ရဲ့ ဦးခေါင်းထက်က ပန်းရနံ့လေးကလည်း သင်းတမြမြ။

        `ပြီးမှ လာခေါ်ပါလား အစ်ကို ၊ မိုးငယ်ကိုစောင့့်ရလို့ အချိန်ပုပ်နေဦးမယ်´ တဲ့။ ခေါင်းခါပြရင်း` ရပါတယ် မိုးငယ်၊ အစ်ကိုစောင့်ပါ့မယ်´ ဆိုတော့ ငွေ့ငွေ့ကလေး ပြုံးရင်း ထွက်သွားတယ်။ 

         မိုးငယ်ကို စောင့်ရတာက စောင့်ရတယ်လို့ မမှတ်ယူမိပါဘူး။ ပန်းကလေးတစ်ပွင့် ဖူးပွင့်လာပုံကို စောင့့်ကြည့်ရသလို ရင်တဖိုဖိုဖြစ်မိတာက လွဲရင်ပေါ့လေ။

         အဲဒီနေ့က မိုးတဖွဲဖွဲ ရွာသေးတယ်။ ဘုရားပေါ်က ဆင်းပြီး ဆိုက်ကားပေါ်တက်တော့ မိုးငယ်ရဲ့ ကတ္တီပါဖိနပ်ကလေး ပြတ်တယ်။ 

         `ရော့ အစ်ကို့ ဖိနပ်စီးထား´ လို့ ထိုးပေးမိမှ ရှက်သလိုလို ဖြစ်မိသား။ ဖိနပ်က ဖင်ပါးနေပြီလေ။ 

         `အစ်ကိုက အားစိုက်နင်းရမှာ အစ်ကိုပဲစီးပါ´ လို့ သူ ငြင်းတယ်။ 

         `မိုးငယ်က ခြေဗလာနဲ့ လူမြင်မသင့်တော်ပါဘူး´ လို့ ပြောပြီး အတင်းထိုးပေးတော့မှ ကျွန်တော့်ဆီ စူးစိုက်ကြည့်ပြီး သူစီးတယ်။

         အိမ်ရောက်တော့ မိုးကသည်းလာတယ်။ သူအိမ်ထဲ တန်းဝင်ပြေးသွားတယ်။ သူ့ဖိနပ်ပြတ်ကလေးက ဆိုက်ကား ဦးထိပ်မှာ မိုးတွေစိုလို့။

         သူ့ဖိနပ်ကလေးကို မိုးစိုနေတာ မြင်တော့ စိတ်ထဲ တစ်မျိုးခံစားမိရဲ့။ ဂိတ်ပြန်ရောက်တော့ ဖိနပ်ကို အိတ်လေးနဲ့ ထုပ်ထားလိုက်တယ်။ 

         နောက်တစ်နေ့ ရောက်မှ ကျွန်တော့်ဖိနပ် ပြန်ရတယ်။ သူကတော့ ဖိနပ် အသစ်လေးနဲ့။ သူ ဘုရားဝန်းထဲ ဝင်တော့ သူ့ဖိနပ်လေးကို ကောက်ယူပြီး ဆိုက်ကားပေါ် တင်ထားလိုက်တယ်။ 

         သူပြန်လာတော့ ချပေးတယ်။ 

        `ဖိနပ်ကြီး မကိုင်ပါနဲ့ အစ်ကိုရယ်၊ ဘုန်းနိမ့်ပါ့မယ်´ တဲ့။ ဘုန်းနိမ့်မှာ စိုးရိမ်လို့လား မေးတော့ မျက်စောင်းဝင့်ပြီး အင်းပေါ့ တဲ့။ 

        သူ့ဆီက ကိုယ့်အပေါ် စိုးရိမ်စိတ်ကလေး တစ်ခုရဖို့ ကျွန်တော်ဟာ ဖိနပ်စောင့်နတ် ဖြစ်လာတယ်။ သူ့မျက်စောင်းလေး စူးခနဲ စောင်းဝေ့ကြည့်တာလေးကို ကြည့်နူးလာတယ်။

         ကျွန်တော် မိုးငယ်ကို ချစ်မိနေတာ သေချာတယ်။ မိုးငယ်ဘက်ကရော။ ကိုလှငွေကတော့ ပြောတယ်။

         `မင်းကို ဒီလောက်ထိ အရေးပေးနေတာ ဖွင့်ပြောကွာ´ တဲ့။ သို့ပေမယ့် မပြောရဲ။

        ကျွန်တော် မပြောရဲပေမယ့် သတင်းတွေက မကောင်း။ မိုးငယ်နဲ့ ကျွန်တော်က ဘုရားကို မနက်တိုင်းသွားတယ်တဲ့။ ဒီစကားက ကိုလှငွေ ဖွတဲ့စကား ထင်ပါရဲ့။      

 

        တစ်နေ့တော့ မိုးငယ်ရဲ့ အဒေါ်က လာပြောတယ်။ 

        `မိုးငယ်က ဘုရားကို မနက်တိုင်းသွားတယ်ဆို ဟုတ်လား´ လို့ မေးတော့ ကျွန်တော် မငြင်းသာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ရိုးသားကြပါတယ်။

         မိုးငယ်ကို ကျွန်တော် ဘာတစ်ခုမှ မရိုးသားတာ မပြောမိပါဘူး ´လို့ ကျွန်တော် ဝန်ခံစကားဆ်ိုတော့ မင်းကို ယုံပါတယ်ကွယ်´ တဲ့။ အဲဒီညနေက မိုးငယ်ရဲ့ အဒေါ်နဲ့ စကားတွေ အများကြီးပြောဖြစ်တယ်။

         နောက်တစ်နေ့မှာ မိုးငယ်ကို ဘုရားလိုက်မပို့ဖြစ်တော့ဘူး။ ရှောင်နေလိုက်တယ်။ ကိုလှငွေကတောင် မေးတယ်။ 

        ဘာဖြစ်လို့ ရှောင်နေတာလဲ ၊ တဲ့။ 

         ကျွန်တော် မဖြေ။ မေးလွန်းမကမေးလာတော့မှ ဖြေလိုက်ရတယ်။

         `မိုးငယ်ရဲ့ အဒေါ်ကပြောလို့ ကိုလှငွေ၊ ကျွန်တော် သိပ်ရှက်တယ်´လို့။

         `ဟာကွာ၊ မင်းသာ တကယ်ချစ်ရင် ဘယ်သူပြောပြော ရအောင်ယူစမ်းပါ၊ ဘာမှရှက်စရာမလိုဘူး။ ဘာလဲ၊ သူ့အဒေါ်က ဘာပြောသလဲ ၊ မတူမတန်ဘူး ပြောသလား´ တဲ့။

      တလိပ်လိပ်တက်လာတဲ့ တိမ်သားတွေကို ငေးကြည့်မိတယ်။ဆေးလိပ်ကို တရစပ်ဖွာမိတယ်။

         `အဲဒီလိုတော့ မပြောပါဘူး´ 

         `ဘယ်လိုပြောလို့လဲ´

         ကိုလှငွေရဲ့ အားမလိုအားမရ အမေးစကား။

         ဆေးလိပ်ကို တောက်ချလိုက်တော့ မီးက ရဲခနဲ။ မြေပြင်စိုစိုပေါ်ကတော့ မီးခိုးငြိမ်သွားတယ်။ မိုးစိုနေတဲ့ သူ့ဖိနပ်ကို ပြေးသတိရပြီး ရင်ထဲ ရှတတ။ မျက်ရည်စို့လာမှ သက်ပြင်းကို ဟူးခနဲ မှုတ်ထုတ်ရင်းဖြေမိတယ်။   

  

         `မိုးငယ်အဒေါ်က ပြောတယ်ဗျာ။ ကိုယ့့်ညီမလို စောင့်ရှောက်မယ်မရှိဘူး။ သူ့ရည်းစားနဲ့ ဘုရားမှာ သွားချိန်းတွေ့ကြတာကို နင်က လူစောင့်ပေးရသလား သေနာရဲ့ တဲ့။ 

  တွေးကြည့့်ပါဦးကိုလှငွေရယ်။ သူတို့ဖက်နမ်းနေကြချိန်မှာ ကျွန်တော်က ဖိနပ်ကြီး တကိုင်ကိုင်နဲ့ဗျာ၊ ငလူးမ ဘဝကြီးနှယ်´ လို့ ဖြေမိတယ်။....

credit ဝါနုသော်

via #WN